AETE

Saoves nao ’t aete sjòmmeltj ZU get inne snuiklaaj en paktj d’r ein dröpke oet. Nae, des neet hieëlemaol waor; ze paktj d’r ein stök of drie, veer en stiktj die allemaol tegeliêk inne moôndj. Ich vermoed det dit ein typisch vroewelikke hebbelikheid is. Mesjien de behoefte aan get mieër zaôt?  Mesjien de drang òm de knoflookgeur te verdringe? Mesjien gewoeën vanwege de lekkerigheid? Ich weit ’t neet. Oet naovraog bliêktj det völ vroulu dao last van hebbe. Veur de ein is sjòkkelaat ònvermijdelik, veur de anger zeen det paepermuntjes, rumboeëne of jujuupkes.

Gek genògt heb ich van al dees toevoeginge nao ’t aete gein last. Veur mich is ’t aet-laeve knoer-gemaekelik: sop, aerpel mèt vleis en (aaf en toe) ein kwekske pudding. Veerdig! De greuntjes, die ZU ònnoemelik belangriêk vintj moge veur hum achterwege bliêve.  En zoeë keumtj ’t det ich al lang klaor bin mèt aete en alvast ane aafwas begin, terwiel ZU nog minstens ein keteer blieftj naotaofele. Tis heur gegundj, dao neet van, mer ich kan d’r niks mèt.

Kort door de bocht zootse kinne stèlle: ZU laeftj òm te aete en òngergeteikendje itj òm te laeve. ZU wiltj van heur aete geniete; Ich wil binne korte tiêd de boêk vaôl hebbe. Veur allebei vèltj get te zègge. Mer asse kort bie de nateur bliefst dan heb ich toch waal ein peuntj! As eine hoondj,  ein kat, ein hin of ein vêrke aete weurtj veurgezatte dan istj: “hap hap, slik slik. pik pik  en slòbber slòbber”. Wèg mèt det hònger-geveûl, inlaje.

Wòrròm manne detzelfdje aet-gedraag  hebbe? Des dudelik. Neet te völ tiêd verknoeëje!! Tiêd is kostbaar! Dus drek nao ’t inlaje weer op jaagt òm te zörge veur  ’t volgendj aete. Jage zitj bie eine mân al in ‘t blood vanaaf detter rechtop ging loupe. En mesjien nóg waal ieërder. Neet òmdetter det zoeë gaer dieë, mer òmdet ’t van laevesbelang waâs! Aster niks te aete is geise doeëd. Wòrrom vroulje det jaag-geveul neet hebbe? Des simpel; die hebbe anger gene. Neet baeter of slechter, mer anger!  Mieër (ver)zörg-gene. euveral-aan-dink-gene, de-zaak-bie-ein-haoje-gene en veurâl: vroetkiek-gene. Sònger al die gene zooj de mân mer ein ermzalig huipke mins zeên.

LeiS