DOÊVE

Het waas ein prachtig sjouwspel; werkelik sjoeën òm te zeên. Op mien tuinmoôr zote twieë doéve. Ein menke en ein wiefke. Ze zote eine halve maeter vanein aaf. Eder zaat get veur zichzelf te frutsele; snavel aafvaege, get pikke ònger de vleugels en tösse de vaere en zich aaf en toe ins oetsjöddele. Ich reep HEUR òm te kome kieke.

Bekans òngemerktj sjove  de twieë bieëstjes get korter bie-ein. Sònger deindanger aan te kieke. Asof ze woeëje zègge: “Ich laot mich neet drek kinne. Ich heb mien eige gruuëtsigheid!” Sjienbaar huuërtj det in ’t doêvelaeve bie de ieërste amoureuze neiginge. Neet völ later  dreidje ze zich eine kwartslaâg zoeëdet ze tegeneuverein kwome te zitte. Des ein ideaal positie òm get mèt de snavels tegenein te tikke. Kusjes gaeve, zèk mer. Det hele ze ein aardig tiêdje vaôl. Toen begoste ze aan ’t volgendj ritueel. De ein spròng ein klein stökske òmhoeëg en ein sekond later dieë die anger ‘tzelfdje. Ònger ’t springe klapdje ze ein paar kieër mèt de vleugels.  Lichelik òm indrök te make. Of òm te laote wete: “wastich kònst kan ich oûch!”

 

 

Inins wore ze allebei wèg. Mer neet veur lang. Ouch det huuërtj d’r sjienbaar biê. Bitje kuite, bitje plaoge, bitje oetdage. Effe later zote ze weer op hetzelfdje plekske en kost ’t spel wiejer. Wònjerlik òm te zeên. Noê sprònge ze òm beurte euver de angere haer, ein soort “haasje over” mer dan op zien doéfs. Bie dit spel-òngerdeil woeëje ze zich vanne bèste kantj laote kieke want ze haje de vaere flink opgezatte en zoge d’r dikker en voller oet. Dich get mieër veurdoon dan se eigelik bèst. (Ouch bie minse ein bekindj versjiensel)

Het hieël gebeure haaj zeker ein minuut of tieën gedoordj. Toen spròng ’t menke op ’t wiefke, mer det leet zich (nog) neet drek pakke. “De zulst d’r as mân echt mote veur mòtte doôn òm mich te kriêge; laot mens kieke wasse waerd bèst!” Det dieë de doffer! En nao ein paar dapper poginge  leet ’t vrouke hum gewaere en waas de “daad” binne ein paar tèlle ein feît.

Op ’t zelfdje momênt huuërdje ZU en ich ane angere kântj vanne tuinmoôr ein applaus en ein “yeah” geroop. De bure haje  het hieël tonieëlstök dus ouch aansjouwdj en sjienbaar mèt ingehaoje aom; wae haje ze neet gehuuërdj. “Kee, zoeë mòt det!” reep ich euver de moôr!” ZU steet mich aan mèt de elleboog. “Gek desse bèst!” zagt ze. Mer buurman vònj det bliêkbaar waal amusant. Ziene kop versjeen bove de moôr en hae zagt: “Asse ein herhaling wilst zeên, kom straks mer ins kieke. Ich heb alles opgenome”.

LeiS