SONGFESTIVAL

Het is weer veurbiê: het Eurovisie Songfestival. Ein soort leedjeskompetitie det vanaaf 1956 eder jaor in mei plaatsvintj. De organisatie is in henj van ’t landj det ’t jaor d’r veur heet gewònne.

Oos eige lândj is in totaal 5x mèt de ieër gaon striêke.

Miljoene minse hebbe inne loup vanne tiêd nao dit spektakel oppe tillevies gekeke. ’t Waas altiêd spannendj as de jury’s van eder landj heur “douze points” bekindj maakdje. Zelfs toen al kosse de vriendjespolitiek bespeure;“asj gae os peuntje gaeft gaeve wae uch ouch peuntje…Neet lètterlik nateurlikmer ’t laag d’r waal doêmedik bovenop!

 

In de beginjaore waas d’r ein laevendj orkest det alle leedjes begelèdje en dao stòng eders kieër eine angere dirigent oppe bòk. Haaj ouch waal zien charme. De melodieje wore neet al te ingewikkeldj en de tekste besjaafdj en veur de handj liggendj. ’t Wore meistal ouch soliste die ’t leedje veur ’t vootleecht brachte. Alwiel is van det alles weinig mieër trök te vinje. De meist gekke oetdossinge ,klei-jer en kapsels kome veurbiê. De act weurtj dèk aangevöldj mèt acrobatische  sprung en beweginge. Dao flikkere doêzendje lâmpe in tig kleure die door alle rouk hae probere te sjiêne. De geluidsinstallatie steit op volle petoet. Vanne tekste is nauweliks te verstaon, de schmink zitj dik oppe gezichte. Rippetiesies en veurberei-jinge zeen al waeke ane gang en koste miljoene. Wòrròm dit spektakel nog altiêd “song”festival weurtj geneumdj is mich neet dudelik, want dao weurtj völ “gefestivaldj” mer weinig “gesongdj”.

Ich heb ein stökske tekst opgesnordj van ’t leedje oet 1959 det toen veur Nederlândj woort gezònge door ein zekereTeddy Scholten. Titel: “Een beetje’.

Gae kòntj ’t  nog trökzeên én loestere opinternet.

Bie deze ein stökske tekst van toen:

Ik wou dat je hart een kast was met een deurtje
En dat ik kon kijken in het interieurtje.
Dan moest je oprecht zijn, goed of slecht, maar echt zijn
En dan zei je al gauw, als ik vroeg: “Ben je trouw?”

’n Beetje, verliefd is iedereen wel eens, dat weet je!
Je wilt verstandig zijn, maar dat vergeet je
Zodra je naar wat amor fluistert, luistert.
Dan weet je: dat wordt weer net zoiets als Faust en Greetje,
Met rendez-vous’tjes in een klein cafeetje,

Dat speet je, maar ach, weet je

Soms vergeet je wel een eedje van trouw……

Wat leef en zeut en aardig en braaf……

Zo zoeëget in in 2022 ouch nog kònne??

LeiS