Als Paul Verhagen over akkers loopt heeft hij doorgaans een metaal-detector in zijn handen. Bij een van zijn zoektochten vond hij een verweerde medaille met aan de voorzijde het wapen van Stramproy en aan de achterzijde de volgende opdruk: R.K.W.S.V. “DE KROON” 15 – 25 K.M.
Uit navraag binnen Heemkunde Stramproy bleek dat er in het verleden in Stramproy een wandelvereniging heeft bestaan onder de naam:
Rooms Katholieke Wandel Sport Vereniging DE KROON
Enkele leden van de Heemkunde bleken dezelfde medaille in hun verzameling te hebben. En die exemplaren zijn ook nog geheel intact. Het bevestigingslint was bruin / crèmekleurig, corresponderend met de kledingkleuren.
Uit de papieren verpakking blijkt dat de medailles zijn vervaardigd door: Mesker & Zoon, zilversmid te Schoonhoven van 1941-1976. Het clublokaal zou gevestigd zijn in café ‘De Kroon’ (!) aan de Wilhelminastraat 24 (pand ‘Tramhalt’), genoemd naar de vroegere bierbrouwerij ‘De Kroon’.
Jo van de Berk (uit de Kroonstraat) zou destijds leiding hebben gegeven aan wandelclub De Kroon. Via zijn zoon Adrie kwam er een foto beschikbaar. Er werd duidelijk niet geslenterd!
v.l.n.r.: Jan Schaeken, Toos Janssen, Jo van den Berk, Broer van den Berk, Luus Heijmans, Frans Janssen, Frans Heijmans, Cor Heijmans, Bér Creemers, Kapelaan Meeuwis, Opper Janssen.
Boek Sporthistorie
Enkele fragmenten uit het boek ‘Sporthistorie Stramproy, 1893 -1988’:
In de jaren vijftig kende Stramproy een wandelclub met de naam ‘De Kroon’. Men had ongeveer 15 leden en wanneer ze uittrokken gingen ze gekleed in crèmekleurige shirts en blousen en bruine broeken of rokken. Als vereniging nam men regelmatig deel aan wandel-evenementen in Limburg en Oost-Brabant. In Helmond wonnen ze hun eerste herinneringsbeker.
Vaak werden er heel wat kilometers getippeld. En dan bleven blaren op de voeten niet achterwege. Maar ook op andere plaatsen waar de huid bijvoorbeeld over elkaar schuurde, ontstond irritatie. Daar had men een middel voor: talkpoeder. De mannen van de wandelclub gebruikten vooral de plaspauzes om vlug wat talkpoeder ‘in het kruis’ aan te brengen. Maar één keer was er een Stramproyer tippelaar die wat onzorgvuldig met de talkpoeder was omgesprongen. En zo kon het gebeuren dat hij bemerkte dat het publiek langs de weg onbedaarlijk begon te lachen, wanneer hij passeerde. En toen kreeg hij in de gaten dat zijn hele gulp wit was. Geen gezicht natuurlijk.
Een groots wandelgebeuren dat in eigen dorp georganiseerd werd, betekende het einde van de vereniging; het regende die dag onophoudelijk. Na dit debacle hadden de leden geen fut meer om verder te gaan en de club werd ontbonden.
Wandeltocht Stramproy
Op Tweede Paasdag in 1987 organiseerde het Damescomité van Fanfare St. Willibrordus voor het eerst een wandeltocht in Stramproy. Nadat de activiteit naar het najaar was verplaatst, groeide het aantal deelnemers gestaag. Om nog meer wandelaars te trekken werd in 1992 de Wandelsport Vereniging Stramproy in het leven geroepen. Opnieuw een wandelsportvereniging in Stramproy dus. Deze nieuwe vereniging, een zogenaamde ‘informele vereniging’, was vooral bedoeld voor de organisatie van de wandeltocht en voor de inschrijving bij de landelijke wandelbond. Nog steeds wordt deze herfstwandeltocht jaarlijks gehouden vanaf het ‘Heier Heufke’ aan de Lochtstraat. De organisatie is in handen van het Wandeltochtcomité van de in 2007 opgerichte Stichting Damescomité Fanfare St. Willibrordus.
bronnen:
1. foto’s: Paul Verhagen en Peter van Dael 2. Sporthistorie Stramproy – 1893-1988, Leo Janissen, Stichting Sport Accommodaties Stramproy, 1988 3. Van dorpse stilte naar muzikale bijenkorf, 100 jaar Fanfare St. Willibrordus Stramproy, 2009 4. https://www.wandeltocht-stramproy.nl/