Beek Pieër

Op oos hieël klein boorderieke inne jaore ’50 waas de “vieëstapel” mer minimaal. De kost eigelik neet kalle van eine stapel, mieër van ein “staepelke”. 2 Koekes, ein paar verkskes, wat hinne. En aaf en toe ging eine vètgemèsdje kniên de pot in. Woeë wae mieër dan zat van haje wore katte. Die haje bie os ein good laeve. Lekker werm in ’t hoeëj oppe sjelft, genògt te aete en meugelikhede te euver òm aan gezinsoetbrei-jing te doôn. Det dieëje ze dan ouch hei-op! Ich as joonk menneke vònj det fantasties; zoeën paar ketjes van ein paar daag aôd! Zaocht en klein en leef en aaibaar. Mam kat haaj weer ins ein sjiek plekske gevònje òm heur kroost oppe waereldj te zètte. Dits kieër eine houte zeikörf. Dao loge op eine mörge 5 sjattige poeskes in heure noewe waereldj te koetele. Wat leef!! As ich effe kost pakdje ich ein van die ploêzebölkes in mien henj en koster dan gemèkkelik ein half oor mèt feimele en froemele. Op eine mörge kroop ich wie altiêd de lei-jer op nao de sjelft. Geine zeikörf en gein ketjes mieër te zeên. Zeuke…rope…”poespoespoes….” Niks dao! Bie ’t aete saoves zagt ich: “Woeë zeen die ketjes toch gebleve die pas gebore zeên?” Die zeen inins wèg! ’t Bleef stil ane taofel, neme zagt get. “Oh”, zagt oos pap toen, nogal ònversjillig, “det wore d’r te völ in eine kieër, ich heb ze nao Beek Pieër gebrachtj”. Ich haaj dae naam nog noeëts gehuuërdj. Ich stèldje mich Beek Pieër veur as eine groeëte derevreêndj, eine weldoener, dae zich òntfermdje euver alle bieëstjes die verlore roondj lepe en neet echt ein eige “thoês” haje. Ein soort asiel eigelik. Bie hum wore de ketjes in gooj henj! Wat veur eine mins Pieër in feite waâs, en welke “praktijke” dae d’r op nao heel, dao kwaam ich völ later pas achter….

LeiS